Love Script [ 2 ]

 .

Pairing: Ichigo x Orihime

Uniwersum: Bleach

Ostrzeżenia: Brak

Tytuł rozdziału: Wiadomość

Love Script #02.

Zbliżała się godzina dwudziesta. Niedzielny wieczór zapowiadał się dość zwyczajnie, choć razem z Tatsuki siedziałyśmy od jakiegoś czasu przed laptopem, oczekując informacji dotyczących przyjęcia do firmy BEET. Pomimo szczerej nadziei, że wywarłam na nich dobre wrażenie, zaczęłam się stresować. Koniec tygodnia już się zbliżał, a wiadomości jak nie było, tak nie ma. 

Przygryzłam paznokieć, aby odrobinę się uspokoić. Odświeżanie skrzynki mailowej tylko pogarszało mój stan. Może wcale nie chcieli pisać odpowiedzi nawet w formie odmowy? Wzdrygnęłam się na samą myśl. 

— Wypadłaś dobrze — westchnęła Tatsuki. — Nie masz czym się stresować. — Przyjaciółka uśmiechnęła się szeroko. — Ciebie na pewno przyjmą! Myślę, że byłaś najlepszym męskim kandydatem! 

Przewróciłam oczami, słysząc drwinę w jej głosie. Tatsuki musiała się naprawdę świetnie bawić… A ja się czułam, jakbym miała zaraz oszaleć! Nieubłaganie zbliżał się koniec dnia, a żadnej nowej wiadomości na skrzynce mailowej wciąż nie było! 

— Oszaleję… — jęknęłam i chwyciłam się za głowę. — Wyślij mnie do psychiatryka, Tatsu… Ała! — Przyjaciółka uszczypnęła mnie w ramię, aby sprowadzić mnie na ziemię. — Oszalałaś?! 

— Już przestań tak panikować — mruknęła, po czym przeszła na kanapę w salonie, by móc włączyć sobie telewizję. — Zamiast ślęczeć tyle przed tym laptopem, wyluzuj i coś ze mną obejrzyj. 

— Nie mogę odejść od komputera! — krzyknęłam i wskazałam palcem na monitor. — Jeszcze nie ma końca niedzieli! Mogą w każdej chwili napisać! 

— To będziemy się zmieniać co pół godziny. 

Westchnęłam głośno, by po chwili zgodzić się na pomysł przyjaciółki. Co mi szkodzi posiedzieć jeszcze trzydzieści minut przed ekranem laptopa? Jeśli wciąż nie będzie żadnego e-maila, to poproszę Tatsuki, by się ze mną zamieniła. 

— Co będziesz oglądała? — zapytałam, gdy dziewczyna wzięła do ręki pilot. 

— Wychodzi teraz nowy serial The Last Of Us… 

— Nie oglądaj beze mnie! — wtrąciłam, a zdziwiony wzrok przyjaciółki powędrował w moją stronę. Spojrzałam na ścianę i podrapałam się po policzku. — No wiesz… Lubię filmy o zombie… A o  serialach już nawet nie wspomnę… 

Tatsuki westchnęła głośno, by znaleźć na płatnej platformie inny serial. Była prawdziwą przyjaciółką i nawet w tak błahej sprawie zawsze chciała dla mnie jak najlepiej. Na samą myśl o naszym poznaniu się, zrobiło mi się miło na sercu. Znałyśmy już od dzieciństwa i nie ukrywałyśmy przed sobą żadnych tajemnic. 

— Dalej nic… — jęknęłam zdruzgotana. — Ile można decydować kogo się przyjmie?! 

— Tak duża i dobra firma jak BEET raczej ma sporo kandydatów — odparła niemal natychmiast Tatsuki. — Są znani na całą Japonię, a ich potencjał zauważa powoli reszta świata. Nie przyjmują byle kogo — podkreśliła wyraźnie. — Ciesz się, że w ogóle zaprosili cię na rozmowę kwalifikacyjną. 

— Wiem, wiem… — mruknęłam i oparłam się o blat stołu.

Spojrzałam w kierunku okna, ale nim się wpatrzyłam w krajobraz po drugiej jego stronie, usłyszałam dźwięk przychodzącego powiadomienia. Gwałtownie podniosłam głowę do poprzedniej pozycji i z wytrzeszczonymi oczami ujrzałam przed sobą informację o nowym e-mailu. 

— I jak? 

— N-nie wiem, Tatsuki-chan… Boję się otworzyć… 

Przyjaciółka przewróciła oczami, po czym podeszła do mnie i zmrużyła powieki. 

— Napisali, że „z przy…” i dalsza część wiadomości została ukryta! — jęknęłam, mając w głowie najgorszy scenariusz. Nie dostałam się! Na pewno!

— Nie panikuj! — Przyjaciółka stanęła tuż za mną i przyłożyła palce do touchpada. — Dawaj, ja ci to sprawdzę. 

Zasłoniłam oczy dłońmi, aby nie widzieć treści wiadomości. Czułam, jak moje serce zaczyna szybciej bić. Cała ta sytuacja sprawiła, że miałam ochotę się popłakać. Nie dopuszczałam do siebie myśli, że mogą mnie nie przyjąć. Byłam dobra w swoim fachu, ale co jeżeli zorientowali się, że nie jestem wcale mężczyzną? 

— Och… 

Szept Tatsuki sprawił, że po moich policzkach spłynęły łzy. Nie przeszłam – zrozumiałam to po jej głosie. 

— Wiedziałam… To nic… Ja… 

— Przykro mi, Orihime… 

— Nie to nic, serio — odpowiedziałam drżącym głosem. 

— Przykro mi, ale cię przyjęli. 

Przyjaciółka wzruszyła ramionami, a ja wciąż patrzyłam na nią ze łzami spływającymi po policzkach. Westchnęła ciężko i wskazała palcem na ekran laptopa. 

— Zobacz sama — powiedziała. — Przyjęli cię. Napisali, że wypadłaś najlepiej na rozmowie kwalifikacyjnej. 

Spojrzałam na włączony monitor, przeczytałam treść wiadomości i pisnęłam na tyle głośno, że sąsiedzi z każdej strony mieszkania prawdopodobnie mnie usłyszeli. Z uśmiechem na ustach, wciąż nie mogąc powstrzymać łez, wtuliłam się w przyjaciółkę. 

— Udało się, udało! — krzyknęłam szczęśliwa. 

— To jak? — zaśmiała się Tatsuki. — Idziemy to upijać? 

— Chodźmy najpierw zjeść coś do restauracji — odparłam. — Ja stawiam. Zamów wszystko na co będziesz miała ochotę. 

Tatsuki uśmiechnęła się podejrzanie, po czym pierwsza znalazła się przy drzwiach. Westchnęłam ciężko, ale nie miałam zamiaru cofnąć swoich słów. Dziś był najszczęśliwszy dzień w moim życiu! 

Wreszcie mogłam zacząć pracować u boku Ichigo Kurosakiʼego. Niczego więcej nie chciałam… 

✯✯✯

Mój plan odnośnie spędzenia wieczornego czasu w drogiej restauracji legł w gruzach, gdy tylko ujrzałam stan swojego konta. Zaledwie półtora tysięcy jenów raczej nie wystarczyłoby na kolację w Mina Sushi, dlatego postanowiłyśmy się udać do Ssachi Bar. Knajpka była nieduża, a jednocześnie stanowiła jedno z najchętniej odwiedzanych przez nas miejsce. Jedzenie było w końcu naprawdę dobre w porównaniu do ceny. Czego chcieć więcej? 

Tatsuki jako pierwsza przekroczyła próg drzwi taniego baru. Z uśmiechem na ustach kroczyłam tuż za nią, ale gdy tylko postawiłam pierwszy krok na panelach restauracji, zamarłam. Tuż naprzeciwko mnie siedział on! Właśnie w tym momencie mój wzrok spotkał się ze spojrzeniem nowego szefa! Ichigo Kurosaki, mężczyzna, do którego żywię uczucie już od kilku lat jest w tym samym pomieszczeniu i na dodatek wpatruje się we mnie!  

Czyżby już mnie poznał?! 

— Co ty wyprawiasz? — Tatsuki chwyciła mnie za nadgarstek i poprowadziła w stronę stolika. — Czemu się tak patrzysz na innych? 

— T-Tatsuki… — jęknęłam.

— Oszalałaś?! — szepnęła dziewczyna, a ja pochyliłam się nad blatem z przerażeniem wypisanym w oczach. 

— To on! — Podkreśliłam cicho. 

— On? — zapytała z lekko uniesionymi brwiami, po czym odwróciła się, by spojrzeć na Ichigo. Szybko zaczęłam ją jednak uderzać, aby nie robiła tego w tak oczywisty sposób. Mogła zniszczyć mój plan! 

— No nie odwracaj się! — jęknęłam kolejny raz. — Przecież się zorientuje… 

— Nie wygląda na domyślnego. 

— Jest bardzo inteligentny… 

— E…

— Przystojny…

— Inoue?

— Zabawny…

— Orihime!

— Nie krzycz, bo cię usłyszy! — odparłam, zasłaniając jej usta ręką. — Przecież kojarzy moje nazwisko…

Tatsuki przewróciła oczami, po czym wzięła do ręki menu baru. Nie musiała wybierać zbyt długo, od razu wiedziała, co wziąć. Ja natomiast miałam nieco większy problem. Nie potrafiłam się w ogóle skupić. Ichigo Kurosaki siedział w takim miejscu, że miałam na niego idealny widok. Mogłam go oglądać cały wieczór i zakochać się w nim jeszcze bardziej. W końcu jeszcze nigdy nie widziałam go tak roześmianego… 

Talon: Wszystkiego najlepszego z okazji Dnia Dziecka i serdecznie przepraszam za zwłokę z rozdziałem ;;

Love Script [ 1 ]

 .

Pod firmę BEET podjechałam piętnaście minut wcześniej. Rozchyliłam lekko wargi, obserwując wielkość budynku, w którym czekała już na mnie rekrutantka. Wieżowiec miał około piętnastu pięter. Pomimo podstawowego, prostokątnego kształtu, wyjątkowego charakteru budowli dodawały ogromne szklane okna. Uśmiechnęłam się pod nosem. Ichigo Kurosaki ciężką pracą osiągnął ten sukces. Byłam z niego naprawdę dumna. Ale teraz to ja chciałam dołączyć do grona programistów, którzy współpracowali z Ichigo, osiągając wspólnie tak wiele. 

Pierwsza gra z gatunku MOBAA, która wyszła spod skrzydeł BEET, szybko stała się popularna i dochodowa. Wskazywały na to liczne statystyki, które publikowali, aby być szczerym z odbiorcami. Podziwiałam za taką odwagę cały zespół. Przecież dając do wiadomości okresowe dochody firmy, mogli skazać się na niechęć partnerów biznesowych. 

Z rozmyślań wyrwał mnie dźwięk klaksonu. Podskoczyłam zaskoczona i odwróciłam się w stronę kierowcy taksówki, która mnie podwiozła pod budynek. 

— Zapłata — powiedział mężczyzna, a ja szybko zaczęłam przeszukiwać plecak w celu odnalezienia portfelu. Zmarszczyłam brwi. Nie było go! Przyspieszyłam poszukiwań, ale to nic nie dawało!

Nim zdążyłam poinformować o braku pieniędzy, poczułam za sobą czyjąś obecność. Przyjemna woń męskiej wody kolońskiej dotarła do moich nozdrzy. Obróciłam lekko głowę, by ujrzeć nieznajomego, który przez otwarte okno podawał kierowcy banknoty. 

— Reszty nie trzeba. 

W tym samym momencie ujrzałam jego twarz pierwszy raz od dawna. Gwałtownie odepchnęłam od siebie mężczyznę i zrobiłam parę kroków w tył. Taksówka odjechała, zostawiając nas samych. 

— Himeori Inoue? — zapytał. 

— Prezes Kurosaki — szepnęłam zaskoczona.

Poczułam jak moje usta unoszą się do góry, a oczu nie mogę oderwać od twarzy Ichigo. Stał się przystojniejszy i jednocześnie bardziej dojrzały. Miałam ochotę rzucić mu się na szyję i wyznać co do niego czuję. W tej chwili jednak nie mogłam tego zrobić. 

— Zapraszam do środka — powiedział chłodnym tonem mężczyzna. — Nasza rekrutantka Rangiku przeprowadzi z panem rozmowę kwalifikacyjną. 

— Mam nadzieję, że dobrze mi pójdzie! — krzyknęłam, ściskając dłonie na wysokość piersi. 

— Eee… No tak. — Ichigo odchrząknął. — Nie musi mi pan oddawać tych pieniędzy. Nie chciałem żadnych scen przed firmą, dlatego zapłaciłem. 

Kiwnęłam głową. Kompletnie wypadła mi z myśli sytuacja sprzed paru chwil. Przełknęłam cicho ślinę, gdy mężczyzna odsunął się, aby zrobić mi przejście do drzwi budynku BEET. Musiałam dać radę – choć z początku na pewno będzie ciężko, to w końcu przyzwyczaję się do bycia mężczyzną. 

Wreszcie pojawiłam się w środku wieżowca. Choć na zewnątrz budynek wyglądał oszałamiająco, tak wewnątrz było jeszcze lepiej. Myślałam, że firma będzie typowym biurowcem, który ma ściśle określone i sztywne zasady. Dlatego gdy ujrzałam ogromny hol w różnych barwach nie potrafiłam wyjść z zachwytu. 

— Zapraszam na drugie piętro. — Usłyszałam za sobą głos Ichigo. — Rangiku już czeka. 

Podążyłam za Kurosakim, wpatrując się w jego plecy. Miał na sobie zwykłą, czarną bluzę i dresowe spodnie. Nie wyglądał na prezesa popularnej firmy. Odbiegał od przyjętego schematu i wcale mu to nie przeszkadzało. Pewnie wolał być sobą – nie chciał udawać kogoś innego, nawet jeśli miałoby to sprawić nieprzyjemności. Swoją drogą właśnie to przyciągało mnie do BEET. Ta luźna, przyjazna atmosfera. 

— Rangiku!

Zachłysnęłam się własną śliną, gdy ujrzałam przed sobą kobietę z ogromnymi piersiami. Nawet koszula, którą miała na sobie, nie była w stanie zakryć rozmiarów jej atutów. Poczułam, jak na policzka wkradają mi się rumieńce. 

— Witamy w BEET, panie Himeori Inoue.

Rangiku posłała mi uśmiech, a następnie wskazała dłonią drzwi prowadzące do jednego z wielu gabinetów znajdujących się w budynku. Wciąż byłam pod ogromnym wrażeniem wyglądu firmy. Zacisnęłam pięści. W tym momencie jeszcze bardziej pragnęłam zatrudnić się w przedsiębiorstwie. 

— Proszę usiąść — powiedziała kobieta, wskazując palcem na sofę przy stoliku. Ukłoniłam się lekko i zajęłam wybrane miejsce. Nie potrafiłam wyjść z zachwytu i przestać się uśmiechać. — Dziękujemy bardzo za zainteresowanie się ofertą pracy w naszej firmie. — Rangiku wskazała dłonią w stronę osobnego pomieszczenia. — Kawy, herbaty? 

— Nie, dziękuję bardzo — odparłam z uśmiechem. Poprawiłam na szybko jeszcze zbyt duży garnitur męski. Musiałam ukryć pod zbyt dużymi rozmiarami swoje piersi, aby nikt od razu się nie zorientował, że jestem kobietą. 

— Firma BEET cieszy się w tym momencie ogromną popularnością i zaufaniem. Tej drugiej cechy oczekujemy również od naszych pracowników. Pan złożył CV na stanowisku programisty, więc jest to bardzo wymagająca funkcja. — Kobieta stała się nagle poważna. — Oczywiście na pana korzyść przy wyborze kandydatów wpłynęło ukończenie Uniwersytetu Informatycznego w Tokio. Pewnie nieraz Prezes został wspomniany na zajęciach? — zaśmiała się krótko. 

— Tak, to prawda — odparłam zgodnie z prawdą. Nigdy nie potrafiłam zapomnieć o jednym ze zdjęć Ichigo na Ścianie Sław Uczelni, której miejsce mogli zajmować jedynie wybitni absolwenci. 

— Prezes dzięki swoim innowacyjnym pomysłom stworzył BEET — odparła Rangiku. — Ostatnio pożegnaliśmy się z programistą. Niestety nie szanował pracy innych i nie wywiązywał się ze swoich obowiązków. Płynnie chciałabym kontynuować ostatnie zagadnienie, bo pewnie jesteś ciekawy, co czekałoby cię na stanowisku. 

Kiwnęłam głową. 

— Z tego co widzę, to twoja pierwsza praca. Pomimo braku doświadczenia chcielibyśmy zobaczyć, jak poradzisz sobie z problemem pewnego programu, który przygotowaliśmy na potrzeby rekrutacji.

— Jasne, nie widzę problemu — powiedziałam zadowolona. Czułam się pewnie, pisząc w różnych językach, więc myślę, że dałabym sobie radę. 

— Damy ci na to godzinę.

Po krótkim wyjaśnieniu mi problemu, przystąpiłam do rozwiązywania zadania. Szczerze powiedziawszy było bardzo łatwe. Nie chciałam jednak oddawać gotowego projektu, więc postanowiłam dodać od siebie parę funkcji. Wyskakujące i latające po ekranie pszczółki może rozbawiły by Ichigo? Postanowiłam zaryzykować.

Po czterdziestu minutach zwróciłam uwagę Rangiku. Kobieta podeszła do mnie ze zdziwioną miną, po czym zaśmiała się, widząc, co dodałam od siebie. 

— Jest pan bardzo pomysłowy, panie Himeori. 

— Niech mówi mi pani po prostu Himeori! — odparłam zakłopotana. Nie potrafiłam się jeszcze przyzwyczaić do nowej tożsamości. 

— Na studiach brałeś udział w jakiś projektach? 

— Niestety nie — powiedziałam zgodnie z prawdą. — Ale wykonałem parę własnych projektów. Mogę je przedstawić. Przede wszystkim były to gry typu Visual Novel. 

— Hm… — szepnęła kobieta, zapisując coś w notatkach. Przełknęłam głośno ślinę. Czyżbym tą odpowiedzią skazałam się na porażkę? — Jaki masz cel zawodowy?

Przez chwilę nie byłam w stanie odpowiedzieć. W głowie cały czas siedział mi Ichigo – w gruncie rzeczy to chciałam po prostu pomóc mu rozwinąć jego firmę za pomocą swoich umiejętności… Ale przecież nie mogłam czegoś takiego powiedzieć!  

— Chcę stworzyć grę, z której Prezes, a także pozostali pracownicy byliby dumni. Chciał… — urwałam na chwilę, bo w porę zorientowałam się, że użyłabym rodzaju żeńskiego w swojej wypowiedzi. — Chciałbym, aby firma dzięki moim umiejętnościom i pomysłom zyskała dodatkowych klientów. 

Kobieta po raz kolejny uśmiechnęła się. Znów zapisała coś w swoim notesie. Przełknęłam głośno ślinę. Zaczęłam obawiać się wyniku rekrutacji. Postanowiłam jednak nie przejmować się na zapas – w przyszłości na pewno będą jeszcze poszukiwali pracowników… Poza tym moje umiejętności i pomysłowość raczej wzbudziły w rekrutantce zainteresowanie. 

— Dziękujemy bardzo za rozmowę — powiedziała kobieta i wstała ze swojego miejsca. — O wynikach rekrutacji oczywiście wszystkich kandydujących poinformujemy. Przyszedł pan jako ostatni, więc e-maila z przyjęciem lub odrzuceniem wyślemy pod koniec tygodnia. 

— Dziękuję w takim razie.

Na koniec rozmowy uśmiechnęłam się szeroko i jeszcze na chwilę zerknęłam w stronę gabinetu prezesa firmy BEET. Już nie mogłam się doczekać wyników. Chciałam pojawić się w miejscu, w którym mogłabym widzieć Ichigo codziennie. 

Talon: Dziękuję za takim odzew pod prologiem Love Script! ♥ Mam nadzieję, że pierwszy rozdział również was nie zawiódł pomimo długości. Na razie utknęłam na czwartym rozdziale i nic nie jestem w stanie dalej napisać... Zamiast tego – pisałam 11 rozdział niemal zapomnianego opowiadania pt. „Mogę być twoim bohaterem”. Nawet nie wiecie, jak się cieszę, że w końcu coś napisałam do tego opowiadania! ^^

 

Love script [ 0 ]

 .

Siedziałam przy toaletce, wpatrując się we własne odbicie. Rude włosy, które zapuszczałam już od drugiego roku studiów, osiągnęły właśnie nowy rekord. Sięgały mi już na wysokość lędźwi. Uśmiechnęłam się pod nosem i chwyciłam do ręki garść włosów. Jeszcze chwilę się wahałam nim palcami drugiej dłoni złapałam nożyczki. Siłę dodało mi jednak zdjęcie, które zaczepiłam o ramę lustra. 

Ichigo Kurosaki. 

Przełknęłam ślinę, przypominając sobie rozdanie dyplomów ukończenia dodatkowego kursu dla programistów kończących Uniwersytet Informatyczny w Tokio. To wtedy po raz pierwszy (i ostatni) uścisnęłam dłoń absolwenta tejże uczelni, którą ukończył z wyróżnieniem i zaraz po zdaniu pracy magisterskiej, otworzył własną firmę BEET. Nie mogłam zapomnieć o tym uścisku – był to dotyk, którego pragnęłam już od pięciu lat.

Ichigo Kurosaki był bowiem moim wieloletnim crushem. 

Zacisnęłam mocniej pięść, w której trzymałam nożyczki. Byłam zdeterminowana, aby spełnić swoje marzenia. Musiałam stać się mężczyzną. Nie miałam innego wyboru. Aby dołączyć do BEET byłam zmuszona obciąć włosy, kupić nowe ubrania męskie i zmienić swój sposób bycia. 

Ichigo Kurosaki nie przyjmował do pracy kobiet. 

Wciąż nie znałam powodu jego niechęci do płci żeńskiej, ale wcale nie miałam zamiaru się poddawać. Chciałam zdobyć posadę programistki w jego firmie i zdobyć jego serce. Tyle lat czekałam, aby znów go spotkać. Pomimo licznych namów ze strony przyjaciółki, aby dać sobie z nim spokój, nie potrafiłam o nim zapomnieć. A może nawet nie chciałam? 

Przygryzłam dolną wargę, by przekonać samą siebie, że dla miłości jestem w stanie tyle zrobić. Przybliżyłam nożyczki do rudych włosów, wciąż wpatrując się we własne odbicie. Czułam napływającą adrenalinę. Chciałam tego, naprawdę, ale nim zdążyłam wykonać pierwsze cięcie, do mojego pokoju wparowała Tatsuki. 

— Co ty chcesz zrobić?! Oszalałaś?! — krzyknęła i wyrwała mi z rąk nożyczki. — Tyle czasu zapuszczałaś te włosy i chcesz je teraz ściąć?! 

— Muszę to zrobić — odpowiedziałam spokojnie. — Oddaj mi je, Tatsuki-chan. Chcę go poznać i zostać programistką. 

Arisawa plasnęła się dłonią w twarz. Wyglądała na poirytowaną, ale i zmartwioną jednocześnie. 

— Pomyśl, Orihime, choć przez chwilę — powiedziała, po czym usiadła na moim łóżku. — Przecież wcale nie musisz obcinać włosów. No może tylko trochę, ale nie na krótko!

— To jaki masz pomysł?

— Możesz użyć peruki! 

— Peruka? — zapytałam. 

Spojrzałam po raz kolejny na swoje odbicie i uśmiechnęłam się szeroko. Mogłam jednocześnie być mężczyzną bez obcinania ukochanych włosów! Wstałam z miejsca i przytuliłam przyjaciółkę. 

— Jesteś genialna, Tatsuki-chan! — krzyknęłam zadowolona, by następnie pociągnąć ją w stronę drzwi. — Pomożesz mi wybrać nową fryzurę! 

— W co ja się wpakowałam… 

Talon: Zaniedbałam nieco UtF za co bardzo was przepraszam! Ale dziś przychodzę z nowością love script. Mam nadzieję, że opowiadanie wam się spodoba. 

Dobry człowiek

Ulquiorra x Orihime || Bleach

Stanęła niepewnie w drzwiach spoglądając na mężczyznę skupionego na obserwacji pustego krajobrazu po drugiej stronie otworu służącego za okno.

Widziała przez jego posturę, że ciężko nad czymś dumał, lecz sam chyba nie wiedział tak naprawdę nad czym. Ulquiorra był dziwnym stworzeniem; do nikogo się nie odzywał, wolał działać w pojedynkę, a mimo to w głębi serca pragnął, by ktoś stanął u jego boku i w końcu z nim porozmawiał.

W ten sposób widziała go przynajmniej rudowłosa Japonka, a przecież jako jedna z nielicznych potrafiła doskonale ocenić jaką kto jest osobą, jednak jaki on był naprawdę — wciąż było to dla niej niełatwą zagadką.

Dziewczyna zacisnęła mocniej pięść, przygryzła dolną wargę, po czym podnosząc odrobinę przydługawą białą suknię do góry ruszyła w jego kierunku. Nie była do końca pewna czy postępuje w dobry sposób, ale ta cisza oraz smutna aura roznosząca się wokół arrancara nie pozwoliła jej przejść obok tego obojętnie.

— Czego tu szukasz? — Pusty, lecz w gruncie rzeczy przyjemny głos szatyna dobiegł do jej uszu, przez co poczuła w sercu lekkie ukłucie.

Ten chłopak po prostu cierpiał.

— Zgubiłam się — skłamała, by mężczyzna nie nabrał jakichkolwiek podejrzeń.

— Stałaś tam już jakiś czas — powiedział obojętnie, po czym sam się do niej zbliżył. — Czego tak naprawdę tutaj szukasz?

Orihime przełknęła głośno ślinę i zacisnęła mocno pięści.

— Nie martw się, nie pozwolę ci umrzeć — westchnął odwracając się do niej tyłem. — Jesteś tylko głupim człowiekiem, który w tej sytuacji jest tylko przynętą. Nie chcę byś niepotrzebnie zginęła.

Na twarz dziewczyny wkradł się delikatny uśmiech. Po raz kolejny stanęła przodem do Ulquiorry i trzymając splecione ręce przed sobą postanowiła wyrazić swoje zdanie. Czarnowłosy spoglądał na nią na początku beznamiętnie z dłońmi w kieszeniach, lecz gdy ujrzał ten przecudowny uśmiech jego kąciki ust automatycznie lekko podniosły się do góry.

Była piękna.

— Dziękuję, że tak się o mnie troszczysz. Jesteś dobrym człowiekiem, wiesz?

Arrancar spojrzał na nią zaskoczony, a na jego policzka wdarł się rumieniec.

Był dobrym...

Człowiekiem?